تست مارشمالو

تربیت جنسی کودک، چه زمانی و چگونه؟
آبان ۲۴, ۱۳۹۶
آراد
پاسخ به کنجکاوی های جنسی کودکان، بی پروایی و تابوشکنی یا یک نیاز؟
اسفند ۲۷, ۱۳۹۶

احتمالا تا کنون نام تست مارشمالو به گوشتان خورده یا در مورد آن چیزهایی شنیده‌اید. این آزمایش اولین بار سال ۱۹۶۰ توسط روان‌شناسی به نام والتر میشل انجام شده است. بعد‌ها این آزمایش بسیار معروف شده و انواع مختلفی از آن صورت می‌گیرد که یکی از مهم‌ترین اهداف آن‌ها بررسی ظرفیت پذیرش «پاداش تاخیر یافته» است.

آزمایش به این شکل انجام می‌شود که معمولا خیلی ساده کودک را در اتاقی می‌نشانند و به او یک عدد مارشمالو (نوعی خوراکی که مورد علاقه بیشتر کودکان است) می‌دهند. سپس، به کودک توضیح می‌دهند که اگر این مارشمالو را نخوری و صبر کنی تا مربی برگردد، او یک مارشمالو دیگر هم به تو می‌دهد؛ و در آن صورت تو دو عدد مارشمالو خواهی داشت، یعنی وعده پاداشی در آینده (مارشمالوی دوم). بعد از خروج مربی، واکنش‌ها و رفتارهای کودک مورد بررسی قرار می‌گیرد.

این آزمایش بسیار مهم بوده تا جایی که بعد از ۱۹۶۰ بیش از چهارصد بار توسط پژوهشگران متعددی برای بررسی ابعاد گوناگون آن و به شکل‌های متفاوت انجام شده است. فیلمی که لینک آن را در اینجا برایتان می‌گذاریم، بخشی از واکنش کودکان را نشان می‌دهد و در واقع، سختی صبر کردن را برای آنها. در فیلم و در نتایج آزمایش ها می بینیم که تعدادی زیادی از بچه‌ها (حدود ۷۰ درصد آنها)،‌‌ همان یک مارشمالو را می خوردند و منتظر دومی نمی شوند؛ ولی تعداد کمتری از آن‌ها منتظر می مانند تا مارشمالوی دومی هم نصیبشان شود.

السا

السا

بگذارید خلاصه‌ای از مهم‌ترین نتایج این آزمایش را با هم مرور کنیم:

اولین موردی که شاید در فیلم هم بیشتر از همه جلب توجه می‌کند، این است که ظرفیت صبر بچه‌ها حتی برای چیزی که بسیار دوستش دارند و طالب آن هستند، پایین است. این یعنی با وجود اینکه تقریبا همه بچه‌ها متقاعد می‌شنوند که صبر کردن خوب است و دوست دارند پاداش (دومین مارشمالو) را بگیرند ولی ظرفیت شکیبایی شان بیش از چند دقیقه طول نمی کشد و صبر کردن برایشان دشوار می شود.

همین مطالعات نشان می‌دهند که هر چه کودکان بزرگ‌تر باشند، این قابلیت در ایشان تقویت می‌شود؛ یعنی کودکان ۵ ساله عموماً بیشتر از ۴ ساله‌ها صبر می‌کنند. ۴ ساله‌ها بیشتر از ۳ ساله‌ها و…

اما چرا این صبر کردن اهمیت دارد؟

یکی از نکات مهم ماجرا اینجاست:

پژوهش مارشمالو یک مطالعه طولانی مدت بوده؛ یعنی بعد‌ها همین بچه‌ها را در سنین ۳۰ و۴۰ سالگی دوباره مورد مطالعه قرار داده اند و نکته بسیار جالب اینکه یافته ها نشان می دهد کودکانی که قابلیت صبر بیشتری داشتند، در سال های بزرگسالی از درک بالاتری برخوردار بودند و به تعبیری موفق‌تر بوده اند. البته این موفقیت جنبه‌های خیلی مختلفی داشته، از موفقیت‌های تحصیلی (در دروس مختلف مانند ریاضی) و بالطبع موفقیت‌های شغلی گرفته تا درک اجتماعی بالا‌تر نسبت به جامعه اطراف، روابط اجتماعی گسترده‌تر و با کیفیت‌تر و حتی گرایش کمتر به مواد مخدر، الکل و…

این سلسله تحقیقات به دلیل نتایج و نشان دادن این مسائل دارای اهمیت زیادی بوده و در نوع خود یک نقطه عطف به حساب می‌آیند. چرا که بالطبع، با توجه به نتایج این تحقیقات که بار‌ها مورد بررسی و آزمایش مجدد قرار گرفتند، این ایده به ذهن‌ها رسید که باید از سنین خیلی پایین تلاش کنیم توانایی و مهارت صبر کردن را در کودکان افزایش دهیم، چرا که در واقع رفتارهای ساده ما برای بالا بردن صبر در کودکان، می توانند نتایج باور نکردنی بسیاری داشته و آینده و زندگی آن‌ها را تحت تاثیر قرار دهد.

 

حال سوال مهم اینجاست که چطور صبر کودکان را تقویت کنیم؟

در این خصوص چند نکته مهم باز در دل همین تحقیقات مشخص شده است:

یکی اینکه همانطور که گفته شد، صبر کردن برای کودکان کار بسیار دشواری است و خیلی از آن‌ها واقعا نمی‌توانند حتی چند دقیقه صبر کنند و در هر حال این قابلیت در آن‌ها بسیار محدود است. پس در وهله اول، علت خیلی از رفتارهای کودکان مشخص می‌شود: آنها خیلی نمی‌توانند صبر کنند و درکشان از «پاداش تاخیری» در عمل بسیار محدود است.

اما عده‌ای سریع از این نظرات برداشت می‌کنند که مثلاً کودک تا ۴ سالگی نمی‌تواند صبر کند، پس نباید هیچ انتظاری در این زمینه از وی داشت. این باور اشتباه است. درست است که این مهارت برای کودکان بسیار سخت است، ولی اتفاقاً هستند بچه‌هایی که در سنین خیلی کمتر از چهارسالگی می‌توانند صبر کنند و این‌ها همان کودکانی هستند که گویا درک بیشتری از جهان اطرافشان دارند و در آینده هم احتمال بیشتری وجود دارد که بتوانند با مسائل و دنیای اطراف خود راحت تر کنار بیایند.

پس وظیفه ماست که این قابلیت را در کودکان بالا ببریم، حتی از سنین خیلی پایین‌تر. اما قاعدتاً نه با هر روشی!

رهام

رهام

تقویت اعتماد به دنیای اطراف

در بخش دیگری از تحقیق، ویژگی‌های کودکانی که صبر بیشتری داشتند را بررسی کرده اند؛ مهم‌ترین پاسخ این بوده که این کودکان اعتماد بیشتری به دنیای اطرافشان دارند. یعنی خیلی ساده حرف مربی را با اعتماد بیشتری می پذیرند. این‌ها کودکانی هستند که در تربیت خانوادگی فریفته نمی‌شوند و دروغ نمی‌شنوند. می‌دانیم دروغ‌هایی که در این سنین به کودکان گفته می‌شود، معمولا موضوعات خیلی ساده و به ظاهر کم اهمیتی هستند. مثال‌هایش را می‌شناسید و متاسفانه در برخی خانواده‌ها هم فراوون دیده می شوند. یک نمونه خیلی ساده: در سنین خیلی پایین، وقتی نمی‌خواهند کودک چیزی را بخورد یا دست بزند، پشتشان پنهان می‌کنند و چند جمله به زبان می آورند: «دیگه نیست!»، «پیشی برد» و… بچه شکلات می‌خواهد: «نه تمام شد»، «بابا همه رو خورد»، «دیگه نداریم!» (در حالی که شکلات در کابینت هست!) و و و…

مسئله بسیار ساده است؛ همه چیز به هم ربط پیدا می‌کند. کودکی که در خانه دروغ زیاد می‌شنود، دیر یا زود متوجه حداقل بخشی از این دروغ‌ها خواهد شد. نتیجه اینکه اعتمادش به دنیای اطراف کاهش پیدا می‌کند و به خاطر این عدم اعتماد، نمی‌خواهد صبر کردن را حتی تمرین کند. چرا که می‌ترسد فریبی در پس این وعده باشد.

 

تقویت تخیل کودک

یکی دیگر از نکات جالب این تست، جریان تخیل بود؛ به تعبیری استراتژی هایی که به کودکان یاد داده می‌شود برای صبر کردن.

مثلاً به کودک گفته می‌شود: «می‌دونی چه کار می‌تونی بکنی که بیشتر صبر کنی؟ می‌تونی تجسم کنی که این مارشمالو اصلا خوردنی نیست. فکر کنی یه گوله پنبه‌ایه! اینطوری می‌تونی بیشتر صبر کنی و نخوریش». یا اینکه «می‌تونی تصور کنی که این مارشمالو توی یه کادریه که تو نمی‌تونی بهش دست بزنی؛ مثلا فرض کن داری توی تلویزیون نگاهش می‌کنی!»

جالب اینکه این استراتژی های تخیلی بسیار برای بچه‌ها موثر هستند و در عمل دیده شده که حتی بچه‌های سه ساله توانسته اند به این شیوه‌ها تا یک ربع صبر کنند تا مارشمالوی دوم را بگیرند.

 

نتیجه کلی اینکه:

عادت به صبر کردن را در کودکان تقویت کنیم. به این شیوه ذهن آن‌ها را در ابعاد مختلف تقویت می‌کنیم. در ذیل چند تمرین عملی که می‌توانیم حین انجام کارهای روزمره با کودکانتان تمرین کنیم را می‌آوریم:

– صبر کردن برای رعایت نوبت در بازی‌های دسته جمعی مثل سرسره سواری.

– صبر کردن برای کشیده شدن غذا سر میز شام.

– صبر کردن و ماندن در تخت خواب برای اینکه به خواب بروند.

– صبر کردن برای اینکه بزرگ‌تر‌ها کارشان تمام شود و به بازی بیایند.

و هزاران مثال دیگر که در زندگی روزمره و رابطه با بچه‌ها می‌توان از آنها برای تقویت صبرشان کمک گرفت.

 

نفس

نفس

نکته۱:

توجه داشته باشیم که برای این صبر کردن‌ها به کودکان فشار نیاوریم. قابلیت‌هایشان را درک کنیم و با یاد دادن استراتژی‌ها و روش‌های مناسب کمکشان کنیم این قابلیت را در خودشان تقویت کنند.

نکته ۲:

به کودکان دروغ نگوییم و سعی نکنیم گولشان بزنیم! آن‌ها بسیار بیشتر از آنچه تصورش را می کنیم، می‌فهمند!

نکته ۳:

والدین صبوری باشیم. همه خوب می‌دانیم که در سنین کودکی بهترین آموزش، آموزش غیر مستقیم است. کودکان باید صبوری را در رفتار و حرکات ما حس کنند، ببینند، و الگو برداری کنند.

 

گردآوری: سارا (مامان الیاد) – آستیاژ (مامان پرنیا)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *