کودک و تلویزیون: نتایج یک پژوهش درباره تاثیر کارتون باب اسفنجی بر قدرت یادگیری کودکان

الوین
نقاشی کودکان: چقدر آموزش دهیم؟ چقدر دخالت کنیم؟
مرداد ۱۹, ۱۳۹۶
السا
من یک مادر شاغلم (۱)، آیا زندگی حرفه‌ای من به کودکم آسیب می‌زند؟
مهر ۳, ۱۳۹۶

این روزها تماشای تلویزیون بخش مهم و شاید بزرگ‌ترن بخش از اوقات فراغت بسیاری از خانواده‌های ایرانی را در بر می‌گیرد. از آنجا که کودکان بیشترین الگو پذیری را از اعمال والدینشان دارند، آنها نیز به تقلید از والدین خود و نیز به دلیل مشغله زیاد والدین و گاه به دلیل تنهایی و دور بودن از گروه همسالان، زمان نسبتاً زیادی را صرف تماشای تلویزیون و برنامه‌های ویدئویی می‌کنند. در این شرایط، خوب است بیشتر تحقیق کنیم که تماشای تلویزیون، چه اثراتی بر روند رشد ذهنی و عاطفی کودکان می‌تواند داشته باشد.

در ذیل ابتدا نظر کارشناسی که به بیان نتایج  یک پژوهش دربررسی تاثیرات تماشای یکی از کارتون‌های پرطرفدار کودکان (باب اسفنجی) پرداخته است و سپس گفت‌و گوهای مادران رستاکی می‌آید.

نظر کارشناسی:

کودکان و کارتون‌های خیالی

کارتون‌های خیالی پنجاه درصد یادگیری کودکان را کاهش می‌دهند!

تماشای کارتون‌هایی که روند سریع دارند، سرشار از تصاویر و اتفاقات پرحادثه و غیرواقعی هستند، بر روی یادگیری کودکان تاثیر منفی می گذارد.

“باب اسفنجی– شلوار چهارگوش” نام کارتونی دارای شخصیت‌های خیالی است که در اعماق دریا اتفاق می‌افتد و بسیاری از خردسالان سراسر دنیا آن را تماشا می‌کنند.

پژوهشی که در دانشگاه ویرجینیا انجام شده است، نشان می‌دهد که توانایی یادگیری کودکان بلافاصله پس از تماشای این کارتون کاهش می‌یابد.

این تحقیق بر روی کودکان چهار ساله انجام گرفته و آنها را به سه گروه تقسیم کرده‌اند:

برای گروه اول، کارتون «باب اسفنجی» پخش می‌شود.

برای گروه دوم، کارتونی با ریتمی آرام‌تر و واقعی‌تر به نام “کایو” در نظر گرفته می‌شود.

و گروه سوم به جای تماشای تلویزیون، مشغول نقاشی می‌شوند.

آنجلینا لیلارد، یکی از پژوهشگران می‌گوید پس از پایان این فعالیت‌ها، از همه کودکان خواسته شد که در آزمونی که برای اندازه گیری میزان دقت، یادگیری و توانایی حل مسائل در میان کودکان طراحی شده است، شرکت کنند.

او درباره نتیجه آزمون می‌گوید: ما متوجه شدیم که گروهی که کارتون باب اسفنجی را تماشا کرده بودند، نسبت به گروه‌های دیگر از پنجاه درصد توانایی یادگیری کمتری برخوردار بودند.

مغز کودکان در چهار سالگی در حال توسعه بخشی است که مسئول حل مسائل و کاربردهای منطقی است.

لیلارد می‌گوید یکی از دلایلی که کودکان گروه “باب اسفنجی” مشکل یادگیری داشتند، روند سریع و موضوع خیالی این کارتون است.

وی می‌افزاید: «این کارتون سریع و خیالی و فانتزی است. این به آن معنی است که مغز این کودکان باید اطلاعات بسیاری را در مدت زمان بسیار کوتاهی پردازش کند و خیالی بودن این موضوعات پردازش آن را مشکل‌تر می کند. »

لیلارد همچنین تاکید می‌کند: این تحقیق تنها تاثیرات کوتاه مدت این کارتون ها را بر روی مغز کودکان نشان می دهد و برای یافتن اثرات  بلند مدت آن بر روی کودکان باید تحقیقات بیشتری انجام شود.

گردآوری: مریم (مامان رادین)

منبع :

http://m.livescience.com/15995-fast-moving-cloud-kids-brains.html

 

گفت و گو و تبادل نظر:

مریم

دوستان در مورد این تحقیق باید در نظر داشته باشیم که حالا باب اسفنجی یک مثاله، کلا منظور کارتون‌های این سبکی و تماشای تلویزیون است.

بهار

خیلی جالب بود برای من این تحقیق. چون خودم هم همچین فرضیه‌ای داشتم و احساس می‌کردم واقعا یک جای قضیه می لنگه با این تیپ کارتون‌ها .

فقط یک نکته، من فکر می‌کنم این کلمه «خیالی» خیلی ترجمه درستی نباشه. البته متن اصلی رو ندیدم ولی با توجه به توضیحات فکر می‌کنم بیشتر بشه گفت ژانر علمی- تخیلی. چون وقتی میگیم خیالی خب انواع زیادی از داستان‌ها، کتاب‌ها، فیلم‌ها و کارتون‌های بچه‌ها رو در برمی‌گیره. مثلا اگر حیوونی حرف بزنه خب این دنیای واقعی نیست و می‌تونه خیالی حساب بشه؛ اما با ژانری تصاویر و رنگ‌ها و حرکات تند مثل باب اسفنجی هم متفاوته.

من خودم تعطیلی هر گونه کارتون و تلویزیون رو عملی نکردم تو خونه‌مون. قبلا هم گفتم. روزی یک ربع رو می بینه حدوداً. اما کارتون‌هایی واقعا با ریتم آروم‌ . چیزهایی که کار هنری روشون شده باشه بدون رنگهای تند و ….مناسب سن.

ماری

من میذارم باران کارتون ببینه! شاد و موزیکال و رنگی تا سیر بشه. زمان خاصی نداره تو یک ربع بچه چی می فهمه الان تمام سی دی ها ۴۵ دقیقه‌ای هستند.

شاپرک

من هم هرکارتونى رو براش نمیذارم، اما خدا رو شکر خودش هم به تلویزیون علاقه نداره.

ماری

هر کارتونی منظورتون چی هست؟ تمام فیلم‌ها و کارتون‌ها رده سنی دارند.

شاپرک

یعنى کارتونى که مناسب سنش نباشه.

مهدیه

مهلا اهل دیدن تلویزیون نیست. در کل اهل اینکه پنج دقیقه یک جا بشینه نیست. اما اگر اهلش بود و دوست داشت براش محدودیت نمیذاشتم.

ماری

ما روزانه فیلم می‌بینیم، نقاشی می‌کشیم، بازی حرکتی انجام می‌دیم، به بهانه خرید یک چیز کوچیک از خونه بیرون میریم، با هم آشپزی می‌کنیم ولی وقتی کار دارم باران تلویزیون می‌بینه.

پینگو

البته من فکر نمی‌کنم منظور کلا تلویزیون و سی دی باشه، منظور همون کارتون‌های تیپ باب اسفنجی که صحنه‌هاش شلوغ پلوغ و سریعه و البته سرشار از انفجار رنگ‌هاست و شخصیت‌هاش یک سری حرف‌ها که خیلی‌هاش اصلا مناسب بچه‌ها نیست رو بلغور میکنن. من کلا با این کارتون مشکل دارم. نمی‌دونم سازنده‌ش چه فکری کرده.

حالا نمیشه گفت این کارتون یا کاتون‌های مشابه، چون شرکت‌های سازنده‌شون سن بچه‌ها رو پایین قید کردند، برای بچه‌ها مناسبه. خودمون باید فیلتر کنیم. نمیشه که بچه هامون رو بسپاریم به دست این شرکت‌هایی که کسب سود اولین دغدغه‌شونه. اگر هم رده سنی که این شرکت‌ها تعیین می‌کنند ملاک ما باشه، باب اسفنجی برای رده سنی کودک و نوجوانه.

شاپرک

به نظر من کارتون باب اسفنجى مال بزرگترهاست. من خودم خیلى تو انتخاب کارتون برا آنا دقت می کنم. فعلا تنها چیزى که براش میذارم بى بى انیشتینه.

لی لی (مامان ماهان)

منم دقیقا هیچ محدودیتی ندارم؛ چون خودش زیاد علاقه نداره به هر برنامه‌ای. کارتون رابیتز رو خیلی دوست داره. خودم هم دوستش دارم. توش حرف زده نمیشه، فقط حرکت و موسیقیه! تنها کارتون با کلام ماهان شعرهای عموپورنگه و بی بی انیشتن.

ما هر روز بازی بدو بدو، قلقلک بازی، نقاشی، پارک و پیاده روی داریم. ولی تلویزون هم داریم. وقتی من غذا درست می کنم یا کاری دارم.

مرجان

بچه ها این هم نتیجه یک تحقیق دیگه دانشگاهی در فرانسه. نقاشی‌های سطر اول، نمونه‌ای از نقاشی کودکان ۵ تا ۶ ساله‌ای است که کمتر از یک ساعت در روز در جایی با تلویزیون روشن بودند و سطر دوم کودکانی که بیش از سه ساعت در روز در معرض تلویزیون بودند؛

این برای خود من تلنگر بود! با اینکه پسرم یک ساعت در روز پای تلویزیون نیست. ولی باز هم هر چی کمتر بهتر!

این کتاب رو هم امروز دیدم. یک نورولوژیست صدها تحقیق در مورد بچه‌ها و تلویزیون رو گردآوری کرده که همه متفق‌القول از زوایای مختلف نتایج منفی تلویزیون روی بچه‌ها رو نشون میدن.

در مورد بی بی انیشتین هم که مطلب دیگه‌ای قبلا داشتیم، اینجا. حالا باز بین این مطالب و تبلیغات شرکت‌های سازنده، بستگی به ما داره که به کدوم اعتماد کنیم. در ضمن فقط کارتون بچه‌ها نیست. کلا روشن بودن زیاد تلویزیون در خانه‌ها واقعا یک معضله.

پینگو

بله متاسفانه این مشکل تو خیلی خونه‌ها هست، از جمله خونه خود ما. من هر چی تلاش می‌کنم رادین نبینه ولی وقتی الگوی عملیش وقت زیادی رو پای تلویزیونه دیگه چه انتظاری می‌تونم داشته باشم.

مهدیه

برای ما روشنه اما اصلا مهلا نمیبینه.

پینگو

مهدیه ببین این تحقیقی هم که مرجان گذاشته فرق بین بچه‌هایی رو گفته که روزانه ساعات کمتر از یک ساعت یا بیشتر از سه ساعت در معرض تلویزیون بودند. یعنی لزوما پای تلویزیون ننشستند که ببینند بلکه مثل خیلی از خونه‌های ماها، صرفا تلویزیون روشن بوده.

 

1 دیدگاه

  1. فاریا گفت:

    من بچه های زیادی رو دارم میبینم که تاثیرات خیلی زیادی روی افکارشون گذاشته مثلا داد زدن هایی که تو باب هست و ریتم تند حرف زدن یا تکون دادن دستشون همون جوری که در کاراکترا وجود داره و نقش افکارشون درباره رویاها اهمیت مسایل مادی و خیلی چیزهای دیگه خیلی ممنونم از این مطن بسیار عالیتون انشالله موارد بیشتری رو مورد بحث قرار بگیره که بیشتر بدانیم تا بتونیم منتقد با انصاف بشیم برای فرزندانمون ممنونم ممنونم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *