دخترانه‌ها و پسرانه‌ها

تیر ۱۹, ۱۳۹۶
رستا

چطور با دختربچه‌ها حرف بزنیم؟

لیزا بلوم/ برگردان: نیلوفر جعفری   هفته پیش، شام مهمان دوستی قدیمی بودم. دختر پنج ساله‌اش را برای اولین بار می‌دیدم. مایا مثل همه بچه‌ها زیبا بود، موهای قهوه‌ای روشن و فری داشت با چشم‌هایی تیره. یک پیراهن پرچین و پولک‌دار صورتی هم پوشیده بود و من یک لحظه دلم می‌خواست از خوشی دیدن این کودک فریاد بزنم که «وای بچه! تو چقدر نازی. به خودت نگاه کن. مثل یک سوپر مدل متفاوت از همه کسانی که دور و اطرافت هستند!» اما من این کار را نکردم و سعی کردم مثل همیشه خوددار باشم. انگشت شستم را فشار کوچکی دادم به نشانه اینکه یادم بیاید نباید این‌طور واکنش نشان بدهم، درست مثل همه وقت‌هایی که دختربچه‌های زیبای دیگری را دیده بودم و چیزی راجع به خوشگلی، نازی، زیبایی، وقار، متنانت، خوش‌پوشی و آراستگی نگفته بودم. چه چیزی در معیارهای فرهنگی ما باعث می‌شود که تمجید از آدم‌ها را به ویژه در زنان و به طور مشخص در دختربچه‌ها، محدود به تعریف از زیبایی صورت، آراستگی لباس و نازی کنیم؟ یک دختربچه ملوس و ناز! آیا این کار به زن‌ها اعتماد به نفس می‌دهد؟ چون جذابیت و زیبایی خیلی مهم است و ما باید به آن اولویت بدهیم؟ کمی صبر کنید. اول باید به این مورد اشاره کنم: خبری در ای‌بی‌سی نیوز خواندم درباره این‌که نیمی از دختران شش ساله نگران چاقی‌شان هستند. همچنین بین ۱۵ تا ۱۸ درصد دختران ۱۲ ساله دائم به آرایش فکر می‌کنند و از ریمل، خط چشم و رژ لب استفاده می‌کنند. اختلال خوردن رو به افزایش است و اعتماد به نفس در دختران نوجوان بسیار پایین‌تر از پسرهاست. آمار دیگری دیده بودم درباره این موضوع که زنان جوان آمریکایی بیشتر برنده بهترین مدل‌های آمریکایی شده‌اند؛ آماری که دربرابر موفقیت زنان در جوایز صلح و آزادی مثل نوبل بسیار بسیار بالاتر است. در یک پژوهش جالب […]
اسفند ۲۱, ۱۳۹۵
سلنا

مامان، شبیه پرنسس‌ها شدم؟

شاید ساده و طبیعی به نظر برسد که دختر بچه‌ها دوست داشته باشند پرنسس شوند. در رویاهایشان «زیباترین» و در واقعیت، به دنبال پیراهن‌های پف کرده صورتی و کمی آرایش صورت باشند و گاهی هم کمی ژست‌های «عشوه‌گرانه» به خود بگیرند. بستگی به خطوط و مرزهای والدین دارد که تا کجا از این «پرنسس» بودن خشنود باشند و به آن دامن بزنند و کجا زنگ خطرها برایشان به صدا در بیاید. اصلا معنی این رفتارها چیست؟ و آیا واقعا طبیعی است؟ در لابلای بحث‌هایی که در این باره در جمع ما مطرح شد، دوستانمان سه مطلب را به اشتراک گذاشتند که به نظرمان بازنشرشان، خالی از فایده نیست؛ -اولین مطلب (سیندرلا دخترم را قاپید) روایت پدری است از رفتار دختر کوچکش و در ادامه آن، خلاصه یک مقاله در این باره. -مطلب دوم، روایت مادری است از تجربه دخترکش در مهد کودک. -و بالاخره مطلب سوم، « نگذاریم دخترمان گرفتار “اثر پرنسسی” شود»، برگرفته از سایت خانم پریسا قیاسی، روانشناس کودک و مشاور فرزند پروری است.   مطلب نخست:‌ سیندرلا دخترم را قاپید![۱]   سه سال پیش در سفر به ایران، وقتی برای دیدن فامیل خود همراه با خانواده‌ام به شهر کوچکی در شمال کشور رفتیم، این امکان به طور تصادفی نصیب دختر پنج ساله ما شد تا به اتفاق دخترعمو‌یش به مراسم جشن تولدی دعوت شود. ما هم خوشحال بودیم از این‌که دخترمان تجربه حضور در یک میهمانی در بین دختران همسن و سال شمالی را پیدا کرده است. در ضمن تردیدی نداشتیم که دخترمان لباس قشنگی پوشیده است. او حتی به اصرار مادرش به شانه زدن موهایش نیز رضایت داده بود. به هر صورت او را به منزل برادرم بردم تا از آنجا به جشن تولد بروند. بر اساس قرار اعلام شده، از ساعت شش بعد از ظهر دخترم آماده و منتظر بود ولی از دختر عموی او […]
آذر ۲۷, ۱۳۹۵

به عنوان مادران و پدران آگاه، با کلیشه «اسباب بازی دخترونه» و «اسباب بازی پسرونه» مبارزه کنیم

سارا، مامان الیاد   شاید کمی پیچیده و عجیب به نظر بیاید اگر بگوییم که ما پدر و مادرها چطور ناخواسته از قبل از تولد فرزندمان سرنوشت او را با «کلیشه‌های جنسیتی» رقم می‌زنیم. سال‌هاست که به نظرمان می‌آید تبعیض‌ها علیه دختران و پسران در جامعه به طرز معناداری کاهش یافته است. امروز حتی از پدربزرگ و مادربزرگ‌ها هم قبل از تولد بچه‌ها می‌شنویم که «انشاءالله سالم باشه، دختر و پسر بودنش فرقی نمی‌کنه!» یا گاهی می‌گویند «قدیم بود که دختر و پسر بودن بچه انقدر مهم بود. الان خانواده‌ها آگاه شدند و اکثرا دخترها را همان‌قدر دوست دارند که پسرها را». یا تاکید دارند که «برای ما واقعا فرقی نمی‌کنه دختر باشه یا پسر. ما برای تربیت و موفقیت دخترمان همان قدر تلاش می‌کنیم که برای پسرمان. واقعا بین پسر و دختر فرقی نمی‌گذاریم!» اما آیا واقعا در عمل هم همین است؟ قطعا ما در اینجا با آن خانواده‌هایی که هنوز برایشان «پسردار شدن» موهبتی متفاوت است، کاری نداریم. بحث ما اتفاقا در مورد خانواده‌های تحصیل‌کرده و امروزی است که اطرافمان می‌بینیم و واقعا بی انصافی است اگر تایید نکنیم که عمیقا دخترشان را به اندازه پسرشان دوست دارند و برای آموزش و پرورش هر دو به یک اندازه تلاش می‌کنند. اما بحث نحوه تلاش و شیوه آموزش‌ها و پرورش‌ بچه‌هاست، در دنیای امروز که در بیشتر جوامع، مدارس، رسانه‌ها، کلیشه‌ها و شاید از همه بدتر شرکت‌های تجاری ما مادران و پدران را به سمتی هدایت می‌کنند که ناخودآگاه بین دختر و پسرمان فرق بگذاریم و با اعمال این تفاوت‌ها سرنوشت آنها را تغییر دهیم. چطور این اتفاق صورت می‌گیرد؟ خیلی ساده. از همان روزی که از اتاق سونوگرافی بیرون آمدیم و متوجه شدیم که جنین‌مان دختر یا پسر است، کلیشه‌های جنسیتی کار خود را شروع می‌کنند. جنس جنین ما همه چیز را مشخص می‌کند: نه فقط لباس‌های نوزادی را، […]